De nieuwsbrief is uit! KLIK HIER om m te lezen
BIDDINGHUIZEN – Al zó vaak waagde Sandra ’t Hart dit seizoen een vluchtpoging, maar altijd was het vergeefs. Hetzelfde gold voor haar ploeggenote Mireille Reitsma. Enkel Wieteke Cramer bezorgde de ploeg van MK Basics dit seizoen een zege. Maar op Flevonice kwam het er dan toch van. 't Hart kwam solo over de streep. Ver achter haar werden Carla Zielman en Mariska Huisman twee en drie.
"Het mocht ook wel een keer", verzuchtte ’t Hart na haar succesvolle vlucht, waarbij ze solo wegreed uit een kopgroep van vijftien vrouwen, die al in een vroege fase van de wedstrijd was gevormd. "We hebben al zo vaak aangevallen zonder dat het iets opleverde. Dan is het mooi als we nu wel een keer de beloning krijgen voor die rijstijl."
Ze had zelfs nog alle tijd voor een opmerkelijk kunstje op de finishlijn. ’t Hart ging zo ongeveer op haar buik over de streep en kuste daarna het ijs. Achter dat capriool zat echter ook een statement. Want de laatste keer dat ze als eerste over de streep kwam, moest ze de zege inleveren omdat ze een schaats van het ijs tilde. "Daarom deed ik het nu maar eens zo", vertelde ze, waarmee ’t Hart aangaf dat die ontnomen zege haar nog steeds niet lekker zit.
Ruim gat
Nu was er geen enkele twijfel. Ook niet over wie de sterkste vrouw was deze dag. ’t Hart reed domweg bij de andere veertien vrouwen vandaan, en er was niemand die haar kon volgen. Uiteindelijk zat er zelfs een ruim gat tussen de winnares en het peloton, waarvan Zielman de sprint won voor haar rivale Huisman.
"Dit kan ik natuurlijk wel", verklaarde Sandra ’t Hart. "Ik heb ook niet voor niets uitgekeken naar deze wedstrijd, net als de andere meiden van de ploeg. Want ook Mireille Reitsma en Erna Last-Kijk in de Vegte kunnen hierop uit de voeten, terwijl Wieteke Cramer steeds beter wordt. We kunnen allemaal ook op kunstijs goed schaatsen, komen tenslotte van de langebaan. Maar dit vinden we ook mooi. En dan levert de eerste de beste wedstrijd op Flevonice ook meteen een overwinning op. Da’s hartstikke mooi."
In het klassement van de KPN Cup blijft Carla Zielman de leidster. Zij liep zelfs ietsje uit op haar naaste belagers, Foske Tamar van der Wal en Mariska Huisman, die twee en drie blijven.
Bron: www.schaatsen.nl Door Eric Korver
Op 26 mei stond in mijn agenda een afspraak met de top. Een echte top namelijk de top van een berg. En niet zomaar een berg maar de, in de wielersport legendarische col Alpe d´Huez. Van start tot finish maar net 13 KM. Een klein stukje dus, maar wel meer dan 1200 meter omhoog. Het stijgingspercentage is dan ook steil te noemen en vooral de eerste 5 bochten zijn vreselijk.
Het was ergens in september 2009 dat ik in mijn sportschool de poster zag die mij liet nadenken over een sportief doel in 2010. Namelijk een fietsreis met de alpe d´huez op fietsen als voornaamste doelstelling. Van nature ben ik niet sportief, loop al een paar jaar hard maar dat is het ook wel. En dus leek het mij een uitdaging om eens iets anders te gaan doen.
Om er voor te zorgen dat ik op het juiste moment zou pieken (haha) heb ik een Personal Trainer in de arm genomen en ben onder strenge begeleiding aan de slag gegaan. Soms wel 4 tot 5 keer per week zat ik in de sportschool en ik werd met enige regelmaat door collega´s onder aan de trap in Leeuwarden opgewacht omdat ze inmiddels wisten dat ik na een sessie met m´n Personal Trainer vaak niet meer in staat was normaal te lopen, laat staan de trap op te komen. Het gegniffel van leedvermaak hoor ik soms nog….
Op 25 mei kwam ik met het gezelschap van Sport met Hart aan in Frankrijk. Na een vlug ontbijt tijd om de fietsen te pakken en een eerste beklimming te gaan de doen, de Col de Ornon. Een toch van 45 KM met veel lange rechte stukken en jawel ook in Frankrijk hebben ze dat: tegenwind. Na een minuut of 20 bergop zat ik er al doorheen. Het was vreselijk. Alles deed pijn, benen liepen vol hartslag was niet meer omlaag te krijgen. Ik kon me alleen maar bedenken dat de rit van de volgende dag een vreselijke mislukking zou gaan worden. Die avond zat het gezelschap met bleke neusjes op het terras van het hotel. Niemand had nog vertrouwen in de dag van morgen…..
Maar of je wilt of niet de zon komt op en de ochtend van dé dag is er voor je er erg in hebt. Zo ook woensdag 26 mei. De dag van de Alpe begon met regen hierdoor werd de start uitgesteld maar het grote voordeel is de zuurstof in de lucht. Een beetje nerveus vertrokken we om half elf naar het dal voor de start. Precies om 11 uur vertrokken we. En meteen aan de voet van de berg ga je klimmen, stijl klimmen de berg op. Het lichtste verzet moet je meteen aanspreken en niet meer veranderen. Van begin tot eind heb ik er 1 uur 37 over gedaan om boven te komen, zonder afstappen een stuk door fietsen tegen de berg op ploeteren. Het eerste deel is het steilste. Maar zo kregen wij de avond ervoor te horen na bocht 5 kom je een kerkje tegen en daarna word het minder steil. Ik herinner me nog heel goed dat ik de bedoelde kerk in beeld kreeg en dat het inderdaad wat makkelijker werd.
Maar je weet daar ook dat je nog 16 bochten te gaan hebt. De bochten zijn heel erg belangrijk. Die zijn minder steil en geven je de kans om snel iets te eten, drinken en je hartslag et alten zakken. Daarbij moet je strategisch fietsen en kiezen voor de buitenbocht, die is namelijk net iets vlakker dan de binnenbocht.
Tijdens het fietsen schiet er van alles door je hoofd, leuke dingen, niet leuke dingen, maar de vraag WAAROM doe ik dit is wel erg regelmatig voorbij gekomen. Het antwoord op die vraag wist ik pas toen ik boven op de berg van mijn fiets af stapte en het uitzicht zag en letterlijk ondervond dat de wereld aan mijn voeten lag. Ik had mijn doel bereikt. Het was zwaar, het deed pijn maar ik heb geen moment gedacht aan opgeven of afstappen. Aan een stuk door met constante druk in de benen naar boven, naar boven, naar boven…………… dus zo voelt het om op de top te staan!